Suicide and a pair of shoes...

Βρισκόμουνα σε μία μεγάλη σκηνή σε έναν αμφιθεατρικό χώρο. Υπήρχε πολύς κόσμος και φασαρία κι εγώ περπατούσα στο διάδρομο κάνοντας τον κύκλο. Καθώς προχωρούσα, στο δρόμο μου βρέθηκαν κάτι παπούτσια όμοια με τα δικά μου, 41 νούμερο.

"Ποιος βλάκας τα άφησε εδώ?Θα τα αλλάξω θέση για να δω τι θα κάνει και ποιος θα τα ψάξει", σκέφτηκα.

Μετακινώντας τα παπούτσια, όλος ο χώρος μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε ένα σκοτεινό σταθμό τρένου κι εγώ μαζί με μία κοπέλα που δούλευε σε εταιρία σεκιούριτι παρατηρούσαμε τον δρόμο και τη βροχή μεσα από τα κάγκελα. Συζητώντας περί ανέμων και υδάτων γυρίζουμε ενστικτωδώς προς τις γραμμές του τρένου, την ώρα που ένας μεσήλικας άντρας βγάζοντας μια απελπισμένη κραυγή έπεφτε σε αυτές με τα πόδια τεντωμένα. Το αποτέλεσμα ήταν ανατριχιαστικό. Τα πόδια του έσπασαν με το που ακούμπησαν στο έδαφος, ενώ το κεφάλι του από τη σύγκρουση κόπηκε και κρεμόταν στο πλάι, έτοιμο να αποκολληθεί εντελώς από το υπόλοιπο σώμα.

"Φώναξε γρήγορα έναν γιατρό", μου είπε η κοπέλα καθώς έτρεχε προς το μέρος του, χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

"Τι γιατρό? Πέθανε...Δεν έχει νόημα", απάντησα σχεδόν αναίσθητα.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι θα κατηγορήσουν εμένα, αφού εγώ άλλαξα θέση στα παπούτσια και ίσως αυτό να έπαιζε κάποιο ρόλο.

"Δεν τον σκότωσε κανείς μας. Δε σκέφτεσαι ότι μπορεί να μην ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή του κι απ' αυτά που είχε?", είπα στη σεκιουριτού χωρίς ωστόσο να το πιστεύω κι εγώ ο ίδιος. Δεν πήρα καμία απάντηση...
Μην μπορώντας και η ίδια να κάνει κάτι, άφησε το σώμα του νεκρού και γύρισε προς το μέρος μου. Όπως ερχόταν, την είδα που κρατούσε ένα λαστιχάκι μαλλιών κι έπαιζε μαζί του.

"Αυτό είναι δικό μου", σκέφτηκα. "Να δεις που θα κατηγορήσουν εμένα, αφού το βρήκε δίπλα στον νεκρό".

Έβαλα αμέσως το χέρι στην τσέπη και προς μεγάλη μου ανακούφιση βρήκα το δικό μου λαστιχάκι.

Περιμένοντας την αστυνομία, είχαμε πιάσει μια φιλοσοφική συζήτηση περί ζωής θανάτου και αυτοκτονίας. Όταν έφτασε τελικά η αστυνομία μας έκανε αλκοτέστ κι έκρινε τελικά ότι δε φταίγαμε εμείς για το θάνατο του άλλου.